วันที่ฉันหาฝันจนเจอ ๑
posted on 07 Dec 2009 17:16 by vampireassistant-13 in Rไม่ได้อัพบล็อกนานเท่าไรแล้วนะเรา
ไม่รู้เหมือนกัน
" เพราะมันไม่ใช่ประเด็น "
เฮ้อ ~~ คิดถึงบล็อกตัวเองมาก ๆ เลย
ถึงธีมมันจะซ้ำซาก เพราะ ไม่เคยเปลี่ยนเลยก็ตาม
ฮ่า ๆ
วันนี้หวานรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ขอถือเป็นฤกษ์งามในการอัพบล็อกก็แล้วกันนะคะ
ก่อนหน้านี้เป็นเวลาหลายปีมาแล้ว
ตั้งแต่สมัยยังอยู่ประถม
หวานก็รู้ตัวมาตลอดว่า
" ชอบเรียนภาษามาก ๆ "
ตั้งแต่ ป.1 หวานก็รักภาษาไทยแล้วนะ
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ คุณครูที่สอนท่านใจดีและเข้าใจเด็กด้วยมั้ง
เลยส่งผลให้หวานชอบวิชานี้เอามากเลย
แต่พอลองนึกดูดี ๆ ย้อนกลับไปตั้งแต่สมัยอนุบาลนู้นเลย
ก็เริ่มจะรู้ตัวบ้างแล้วนะว่าชอบเรียนภาษา
รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นตัวอักษร
ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นหนังสือ
แค่ข้อความที่อยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ ก็ดึงดูดความสนใจเราได้แล้ว
อะไรผ่านเข้าสายตามา อ่านหมด
ไม่สิ อันที่จริงออกแนวเดินเข้าหามากกว่า
จำได้ว่าตอนอยู่อนุบาลหนึ่ง
ทุกครั้งที่ไม่ได้เล่นชิงช้าหรือม้าหมุนอยู่ในสนามเด็กเล่น
หวานมักจะเดินไปตามระเบียงอาคาร
แล้วก็อ่านป้ายที่ติดอยู่ตามหน้าห้องเรียนว่าเขาเขียนอะไรบ้าง
ไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกค่ะ
" ห้อง อ.2/8 คุณครูชมพูนุช นุชสุคนธ์ "
พออ่านจบไปป้ายหนึ่ง ๆ ก็จะยิ้มแป้น ด้วยความดีใจ
พร้อมกับนึกชมตัวเองว่า เก่งเหมือนกันนี่เรา
เป็นแบบนี้มาตลอด
ส่วนเวลาอยู่ในห้องเรียน
พอถึงวิชาภาษาอังกฤษกับภาษาไทย
ทุก ๆ คาบ อาจารย์ก็จะมีคำศัพท์มาให้อ่าน
แล้วหวานก็จะกระตือรือร้นเอามาก
มากจนเกินเหตุ
ชนิดที่ว่าพอเพื่อนอ่านช้าหรืออ่านไม่ได้ ก็จะแอบหงุดหงิดเล็ก ๆ
เพราะ มันทำให้ได้อ่านคำต่อไปช้าลง
เป็นถึงขนาดนั้นเลย = =''
( เด็กอะไรวะโรคจิต )
และแล้วพอขึ้น ป.1
เด็กคนนี้มันก็ฉายแววพิลึก ๆ ออกมาที่ทำให้ผู้ใหญ่อึ้ง ทึ้ง เสียว และ เห่อ = =''
เรื่องมันแค่หวานเริ่มอ่านภาษาอังกฤษได้อะ
แบบไม่ใช่แค่คำที่รู้จักไม่กี่ตัวนะ
แต่เป็นบทความอ่ะ อ่านได้คล่องเลย
สำเนียงอาจจะห่วยบ้างหรือห่วยมาก ๆ แต่ก็ถือว่าอ่านได้
( เรื่องสำเนียงช่างหัวมันเต๊อะ ขนาดตอนนี้โตเป็นควายแล้วก็ยังห่วย )
คราวนี้มันก็ไปเตะตาผู้ใหญ่เข้า
พี่ ๆ น้า ๆ ข้างบ้านนี่ตัวดีเลย
ชอบลองของ
จะมีพี่อยู่คนหนึ่งชื่อ " พี่ยุ้ย "
จะชอบมา ชี้นกชี้ไม้ เอ่อ ชี้ป้ายให้อ่าน
" หมูหวาน ๆ คำนี้อ่านว่าอะไร "
" หมูหวาน ๆ แล้วคำนี้ล่ะ "
บางทีมาเป็นบท ๆ เลย
เอ่อ . . แรก ๆ มันก็สนุกดีหรอกนะ
ได้โชว์พาวดี ฮ๋า ๆ
พออ่านได้ก็จะโดนชมว่าเก่งจัง พี่ยังอ่านไม่ได้เลย
บลา ๆ
แต่พอนาน ๆ ไป . . อิหวานมันก็เริ่ม . .
" เบื่อ "
ก็ถามกันทุกครั้งที่เห็นหน้าเลยอ้ะ
จำได้ว่าหลัง ๆ หวานเริ่มขยาดที่จะเดินผ่านหน้าบ้านพี่ยุ้ยไปเลย
ฮา . .
แต่ก็มีความสุขดีนะที่เค้าสนใจเราอ่ะ
วัน ๆ หนึ่ง เดินหน้าบ้านเนี่ยเท้าแทบไม่ติดพื้นเลย
จนกระทั่งวันหนึ่ง . .
คุณครูประจำชั้นห้องหวานที่ชื่อ " ครูพี่ดา " ก็เรียกหวานไปคุยตามปกติ
ที่บอกว่าปกติ เพราะ เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่หวานจะคุยกับครู
เพราะ หวานค่อนข้างสนิทกับครูพี่ดาอยู่แล้ว อย่างที่บอกว่าท่านใจดี
แล้วยังสอนห้องหวานหลายวิชาเลยด้วย เจอกันเกือบทั้งวัน
ส่วนอีกเหตุผล . .
หวานว่าเด็กที่ชอบภาษาทุกคนแหละ อ่ะ ไม่ทุกคนเหรอ ส่วนใหญ่ก็ได้
จะเป็น เด็กพูดมาก บ้าน้ำลาย
ฮ่า ๆ
พอหวานนั่งลงกับพื้นตรงหน้าครูปุ๊บ
ครูก็พูดว่า
" หวาน ครูฝากลูกไปถามพ่อกับแม่ด้วยนะ
ว่าครูฝากถามว่าอยากให้หวานพาสชั้นหรือเปล่า "
หวานก็งง อะไรหว่า พาสชั้น เหมือนขนมชั้นรึเปล่าน้อ ?
ก็เลยถามอาจารย์ไป . . คำตอบที่ได้กลับมา คือ
" หวานไม่ต้องเรียนป.1 แล้วนะ . . "
ห๊ะ ไม่ต้องเรียนป.1 แล้ว ครูจะให้หวานออกหรอเนี่ย?
แต่ครูยังพูดไม่จบ . .
" . . ครูหมายถึงให้หวานไปเรียนป.2 ตอนนี้ได้เลยน่ะจ้ะ
ลองไปถามพ่อแม่ดูนะ ว่าอนุญาตไหม "
แล้วครูก็ย้ำว่าอย่าลืมกลับไปถามให้ได้นะ เรื่องสำคัญ
ขากลับบ้านเย็นนั้นก็รีบบอกพ่อเรื่องนี้ตั้งแต่อยู่ในรถเลย
แล้วก็ถามพ่อซ้ำ ๆ ตามประสาเด็กว่าพาสชั้น คือ อะไร
แล้วพ่อจะให้ไหม พ่อก็บอกว่าก็ดีเหมือนกันนี่
จะได้จบเร็วขึ้นอีกปี
แต่แล้วก็บอกให้กลับไปถามแม่ที่บ้านเอาอีกที
หวานก็บอกแม่เหมือนเดิมกับที่เคยบอกพ่อไปแล้ว
แม่ก็มีท่าทางดีใจ แล้วก็บอกว่าแล้วแต่หวานสิ
หวานอยากรีบเรียนป.2 เลยไหมล่ะ แม่ตามใจลูกนะ
หวานก็นั่งคิด นอนคิด คลานคิดอยู่นาน
จนในที่สุดก็ตัดสินใจได้ว่า
" ไม่อ๊าว ว ววววว "
เหตุผล . . ง่ายมาก ง่ายจริง ๆ
ตามประสาเด็กที่มักจะตัดสินใจอะไรตามใจ
" อยากอยู่กับเพื่อนง่า เดี๋ยวไม่ได้อยู่กับเพื่อน "
( ไม่อยากอยู่กับคนแก่ด้วย )
ปัญหาคือหวานเป็นเด็กติดเพื่อนมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วน่ะ
แก้ไม่หายซักที
แม่ก็ตกลง ไม่ได้ว่าอะไร
วันรุ่งขึ้นก็เลยปฏิเสธคุณครูไป
คุณครูก็ไม่ว่าอะไร เพียงแต่บอกว่าเสียดาย ๆ เท่านั้น
หลังจากนั้นหวานก็เลยใช้เวลาอย่างสนุกสนานเต็มที่กับเพื่อน ๆ
เฉกเช่นเด็กป.1 โดยทั่วไป
อาจจะต่างออกไปตรงที่ว่าเป็นเด็กป.1ที่ชอบเล่นเป็นนางฟ้า
หรือไม่ก็โพสท่านางงามแข่งกันเท่านั้น
เขียนถึงตรงนี้ก็ให้รู้สึกคิดถึงความหลังขึ้นมาทันที
ยังไม่ทันเฒ่าชะแร แก่ชรา หวานก็เริ่มโหยหาความหลังแล้วหรอเนี่ย
เฮอะ ๆ
เขียนเพลินไปหน่อย
เรื่องยังไม่ทันเข้าสู่ไคลแมกซ์ก็ปาไปหลายองก์ซะแล้ว
หวานยังมีเรื่องที่อยากจะเล่าอีกเยอะเลย
และที่สำคัญมันเป็น " เนื้อ ๆ " ซะด้วย
ที่ผ่านมาก่อนหน้านี้แค่น้ำ ๆ = =''
เอาเป็นว่าหวานขอค้างไว้เท่านี้ก่อนแล้วกันนะคะ
แล้วค่อยมาเขียนต่อคราวหน้า
ปอลอ.อย่าบอกว่าไม่อยากอ่านนะ
ปอลิง.เพราะ ถึงบอกอย่างนั้น อิหวานก็มิแคร์สื่อค่ะ
แล้วพบกันใหม่นะคะ : )
edit @ 9 Dec 2009 16:45:21 by VampMazter - XIII